เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 2 ทาสหลวง
ผ่านไปหลายวัน จ้าวเหยียนอวี้ก็ยังคิดหาทางที่ดีกว่านี้ไม่ออก
นางแอบไปสืบมาอีกที ก็แน่ใจว่าซูเฟิ่งอู่พูดไม่ผิด ภาษีนี้หนักจริง ๆ แต่ก่อนเสียปีละสิบห้าตำลึง พออายุเกินยี่สิบห้าปีแล้วยังไม่แต่งงาน ก็พุ่งขึ้นเป็นสามสิบห้าตำลึงทันที
สำหรับฐานะการเงินที่ฝืดเคืองอยู่แล้วของนาง เรื่องนี้ก็ยิ่งซ้ำเติมเข้าไปใหญ่
ถ้ามีคนคิดร้ายไปฟ้องว่าจงใจฝ่าฝืนกฎหมาย ที่ว่าการตรวจสอบจนเป็นความจริง ก็อาจถึงขั้นริบตำแหน่งซิ่วไฉของนางไป แล้วเงินช่วยเหลือรายเดือนก็จะหมดไปด้วย
ดูเหมือนจะเหลืออยู่แค่ทางเดียวที่ซูเฟิ่งอู่ชี้ไว้เท่านั้น
จ้าวเหยียนอวี้ได้แต่กัดฟันไปหาตลาดค้าคนที่อยู่ทางใต้ของเมือง
“แม่นางคนนี้ มาดูคนหรือเปล่า? เชิญข้างในเลยจ้ะ วันนี้ของดีเพิ่งมาถึงชุดหนึ่ง ทางราชการเอามาปล่อย ราคาถูกมาก!”
จ้าวเหยียนอวี้เดินตามเข้าไป
ลานกว้างขวาง ในนั้นมีคนรวมตัวกันอยู่ไม่น้อย ยืนกันเป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย ชี้ ๆ จุด ๆ ไปทางข้างหน้า