กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ใช่!” ริมฝีปากของจิ้งจอกแดงสั่นเทา “แต่ตอนแรกผม… ผมไม่ได้คิดจะทำลายหน้าคุณ ระเบิดมือลูกนั้น… ผมไม่ได้โยนใสคุณ”
“แต่แกโยนมัน” เสียงของกู้อวิ๋นฮ่วนสงบนิ่ง “แกโยนมัน มันก็ระเบิด เศษระเบิดก็ปลิวเข้าหน้าฉัน เข้าตาฉัน เข้าปอดฉัน! แล้วก็ปอดของอีกาดำ!”
หน้าของจิ้งจอกแดงซีดลง ก้มหน้าลงไม่พูดอะไร
“ทำไม ไม่พูดต่อแล้วเหรอ ไม่แสร้งแล้วเหรอ” กู้อวิ๋นฮ่วนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ก้มตัวลง มองจิ้งจอกแดงในระดับสายตา
“แกก็รู้ว่าพวกเรามองแกเป็นพี่น้อง แกก็รู้ทั้งรู้ อาจาร์ยมองแกเป็นลูกตัวเอง หัวหน้าเธอ… เธอเคยฝากแผ่นหลังไว้กับแก!”