กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ห้องประชุมเงียบลง ผู้อาวุโสทั้ง 12 คนต่างมองฉู่หลิง ในแววตามีความกังวล มีความเป็นห่วง และมีความเจ็บปวดแบบผู้ใหญ่ที่มองรุ่นน้อง
ฉู่หลิงมองผู้อาวุโสชวดแล้วยิ้ม ครั้งนี้เป็นยิ้มจริง มีความจนใจและความเหนื่อยล้าเจืออยู่
“ลุงชวด คุณพูดเหมือนอาจารย์ของฉันเลย”
ผู้อาวุโสชวดชะงัก “หัวหน้าคนก่อนก็เคยพูดเหรอ”
ฉู่หลิงพยักหน้า “ตอนฉัน 16 ปี เพิ่งลงจากสนามรบ ตัวเต็มไปด้วยบาดแผล นอนบนเตียงขยับไม่ได้ อาจารย์นั่งข้างเตียง พูดกับฉันว่า... ‘เด็กน้อย เธอเหนื่อยเกินไปแล้ว พักสักหน่อยเถอะ’”
เธอถอนหายใจ มองออกไปนอกหน้าต่าง “ฉันบอกว่า ‘ไม่พัก ถ้าพักก็ตามคนพวกนั้นไม่ทัน’”