ตอนที่ 228 ศักราชเทคโนโลยี ล้ำหน้าโลกยี่สิบปี

คนกว่ายี่สิบคนเงียบพร้อมกัน

ศูนย์นิทรรศการ จากลานกว้างถึงศูนย์นิทรรศการ ระยะทางเส้นตรง 800 เมตร

ในเมืองซากปรักหักพังไม่มีเส้นตรง ต้องอ้อม ต้องปีน ต้องฝ่าฝูงอาคารที่พังครึ่งทลายกับถนนที่แตกระแหง

เดินไปอย่างน้อย 20-30 นาที ไปกลับเกือบ 1 ชั่วโมง

อีวานอฟกระแอมไอ ใช้ดวงตาสีฟ้าที่เปี่ยมรอยยิ้มมองฉู่หลิง

“เธอกลับไปเอาเถอะ พวกเราอยู่ตรงนี้ เฝ้าไว้ ไม่มีใครขึ้นไปหรอก” เขาชี้ไปที่ธงชาติบนยอดหอคอย

“อันนี้ อยู่ข้างบน ก็พอแล้ว พวกเราไม่เอาอันนั้น”

เขาตบมือที่หน้าอกตัวเอง ชี้ไปทางศูนย์บัญชาการ แล้วส่ายหน้า

ไม่ใช่ของเรา เราไม่เอา