กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลมหายใจของไป๋ฉงซานเริ่มหนักและหยาบขึ้น
ใบหน้าของฉู่เซี่ยงเฉิงซีดลงไปอีก ลูกประคำในมือสุดท้ายก็ดัง “เพี้ยะ” หล่นลงพื้น แล้วไถลไปหยุดที่ข้างเท้าฉู่หลิง
นายหญิงเฒ่าซือยังนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น เพียงแต่ในดวงตาขุ่นมัวคู่นั้นมีแสงเย็นวาบผ่าน
ฉู่หลิงก้มมองลูกประคำข้างเท้า โน้มตัวลงเก็บขึ้นมา ชั่งน้ำหนักในมือเบา ๆ
“หนักใช้ได้ ลูกแก้วดีเลย ท่านผู้เฒ่าหมุนเล่นมาสามสิบปีแล้วมั้ง”
เธอยื่นสิ่งนั้นให้ฉู่เซี่ยงเฉิง
ฉู่เซี่ยงเฉิงรับมาด้วยมือที่สั่นเทา ริมฝีปากขยับแต่พูดอะไรไม่ออก
ฉู่หลิงมองเขา มีอารมณ์ซับซ้อนวาบผ่านก้นบึ้งดวงตา จากนั้นก็ดึงสายตากลับไปมองแคสเซียนอีกครั้ง
“แคสเซียน ฉันจะถามนายสองสามข้อ”