กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
วันรุ่งขึ้น คืนนี้ห้องใต้ดินของคฤหาสน์เชิงเขาสว่างไสวด้วยแสงไฟ
ฉู่หลิงยืนอยู่หน้าโต๊ะชันสูตรสเตนเลสตัวหนึ่ง ก้มลงมองคนที่นอนอยู่บนนั้น
ผู้หญิงคนนั้นสวมชุดกระโปรงสีขาว เป็นกระโปรงผ้าฝ้ายธรรมดา ๆ ชายกระโปรงยังปักดอกเดซี่เล็ก ๆ ไว้ดอกหนึ่ง
เส้นผมถูกหวีอย่างเรียบร้อย แผ่ออกบนหมอน ราวกับผ้าไหมสีดำผืนหนึ่ง
ใบหน้านั้น เหมือนเธอเป๊ะ
ผิวซีดขาว ดวงตาปิดสนิท ห้าส่วนบนใบหน้าแข็งเกร็ง ความตายพาชีวิตทั้งหมดไป แต่พาความคล้ายคลึงอันน่าตกใจนั้นไปไม่ได้
คิ้วเดียวกัน สันจมูกเดียวกัน รูปปากเดียวกัน
ฉู่หลิงมองใบหน้านี้ มองอยู่นานมาก
นานจนอีกาดำคิดว่าเธอจะยืนแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ
จู่ ๆ เธอก็ยื่นมือออกไป แตะใบหน้าที่เย็นเฉียบนั้นเบา ๆ