กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ง่าย ๆ แค่นั้น?
กู้อวิ๋นฟานมองเธอ ในใจปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์ซัดสาด
เด็กสาววัยสิบกว่าปี ฆ่าคนไปสิบสามคน เรียกว่าง่าย ๆ?
ถ้าตอนที่เธอไม่ง่าย ๆ ล่ะ มันจะขนาดไหน?
กู้หงจวินเงียบไปนาน เขาก้มลงมองรูปถ่ายบนโต๊ะ แล้วกวาดตามองลูกวอลนัทคู่ที่กลิ้งตกอยู่ข้าง ๆ
ครู่ใหญ่เขาถึงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงสั่นเครือ
“คุณฉู่ เรื่องนี้...ตระกูลกู้ติดค้างคุณอยู่หนึ่งชีวิต”
ฉู่หลิงเลิกคิ้ว หัวเราะเบา ๆ “ท่านผู้เฒ่า ฉันช่วยคนไม่ได้เพื่อให้ใครมาติดหนี้ฉัน”
เธอหยุดไปครู่ น้ำเสียงจางลง
“ตอนนั้นฉันแค่ผ่านไป เห็นเด็กคนหนึ่งถูกล้อมฆ่า ก็เลยช่วยไปตามเรื่อง”