กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ในห้องโถงเงียบสนิทลงอย่างสิ้นเชิง
เหลือเพียงฉู่หลิง อีกาดำ และคนทั้งสี่ของตระกูลฉู่
ฉู่สิงจือและหวังเสี่ยวเสียทรุดหมดสภาพแล้ว สองคนเบียดกัน ราวกับหนูสองตัวที่ตกใจกลัว สั่นไปทั้งตัว
ฉู่อิ๋งอิ๋งยืนอยู่ข้างหลังพวกเขา หน้างุนงง
เธอฟังไม่เข้าใจว่าฉู่หลิงพูดเรื่องอะไร อะไรคือ “ฉู่หลิงตายไปนานแล้ว”?
คนตรงหน้าไม่ใช่ฉู่หลิงหรือไง? ฉู่หลิงคนนี้ที่ตั้งแต่เด็กต้องอาศัยบ้านคนอื่น ยอมให้เธอรังแกย่ำยี?
เธอมองไปที่ท่านผู้เฒ่าฉู่ อยากได้คำตอบจากเขา
แต่หน้าท่านผู้เฒ่าฉู่ซีดขาว ริมฝีปากสั่นอย่างรุนแรง ในดวงตาที่จ้องฉู่หลิงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
นั่นไม่ใช่ความกลัวที่ถูกแฉคำโกหก แต่เป็นความกลัวที่ถูกมองทะลุไพ่ในมือ!