เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
กองถ่ายเงียบลงไปอีก ทุกคนได้ยินความนัยที่แฝงอยู่ทั้งหมด — อยู่ให้ห่างจากลูกชายฉัน
กู้อวิ๋นฮ่วนขมวดคิ้วเล็กน้อย กำลังจะอ้าปาก ฉู่หลิงกลับส่งเสียง “อ้อ” ออกมา
“อาจารย์ซูพูดถูก” เธอพยักหน้า น้ำเสียงจริงใจราวกับกำลังรับฟังคำสั่งสอนอย่างถ่อมตัว “การแสดงก็คือการแสดง ความจริงก็คือความจริง แต่ว่า……”
เธอหยุดชะงักครู่หนึ่ง มองเข้าไปในดวงตาของซูม่าน “ปฏิกิริยาของลูกชายคุณเมื่อกี้ เป็นเพราะฝีมือการแสดงดี หรือว่าความรู้สึกจริง ๆ กันแน่”
สีหน้าของซูม่านเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ฉู่หลิงไม่เปิดโอกาสให้เธอโต้กลับ หันไปหาผู้กำกับหวังแล้วพูดว่า
“ผู้กำกับหวัง เทคเมื่อกี้ผ่านหรือยัง ถ้าไม่ผ่าน ถ่ายอีกรอบไหม”
ผู้กำกับหวังอ้าปากกำลังจะพูด จู่ ๆ กู้อวิ๋นฮ่วนก็ก้าวขึ้นไปเล็กน้อย คว้าไหล่ฉู่หลิงแล้วหมุนตัวเธอกลับมา