ตอนที่ 174 ช่วงนี้เหนื่อยนิดหน่อย เลยนอนชดเชย

ทุกคนหันขวับไปพร้อมกัน

แสงแดดส่องมาจากด้านหลังของคนผู้นั้น วาดเป็นเงาร่างผอมบาง

ชุดฝึกทหารลายพราง คาดเข็มขัด สวมรองเท้าบูตสำหรับรบ

ผมมัดรวบต่ำ ๆ อย่างลวก ๆ มีปอยผมหลุดมาแนบแก้มสองสามเส้น

ใบหน้าของคนผู้นั้นค่อนข้างซีด แต่ริมฝีปากมีรอยยิ้มเนือย ๆ ระคนอยู่ ตอนเดินเข้ามาก็ไม่เร่งฝีเท้า

เหลยจ้านเป็นคนแรกที่ตั้งตัวได้ เขายืนตรงโดยสัญชาตญาณ ลำตัวตึงเปรี๊ยะราวกับหอกซัด

นั่นคือการคารวะต่อยอดฝีมือเบ็ดเสร็จที่สลักลึกอยู่ในกระดูก!

ไม่ใช่ครูฝึกต่อลูกศิษย์

แต่เป็นนักรบต่อนักรบ

เป็นมนุษย์ปุถุชนต่อ...เทพเจ้า