ตอนที่ 172 ฉันคือกำแพงเมืองจีน ฉันอยู่ ด่านก็อยู่

ฉู่หลิงไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหน ขนตาขยับเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

สิ่งแรกที่เห็นคือโคมคริสตัลบนเพดานดวงที่คุ้นเคย

หันไปด้านข้าง สิ่งที่สอง… คือใบหน้าของกู้อวิ๋นฮ่วน

ใกล้มาก

ใกล้จนมองเห็นความชื้นที่คลออยู่ในเบ้าตาเขา และรอยคล้ำใต้ตาที่เกิดจากการอดหลับอดนอน

ฉู่หลิงมองเขาไปสองวินาที แล้วหัวเราะเบา ๆ ออกมาเสียงหนึ่ง

รอยยิ้มนั้นอ่อนแรง แต่ดวงตาคู่นั้นค่อย ๆ รวมแสงขึ้นมาจากความมัวหมอง

“ร้องไห้อะไร” เสียงเธอแหบแห้ง “ฉันก็… ยังพูดได้อยู่ไม่ใช่หรือไง…”

กู้อวิ๋นฮ่วนไม่พูด เขาเม้มริมฝีปากแน่น ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง