กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ร่างกายอ่อนแอ...พกน้ำตาเทียม?! มั่วอีกแล้ว
ซุนเยี่ยนปิงจ้องเธอ “นายมัน...”
“สหายซุน” ฉู่หลิงขัดคำพูดเขาพร้อมยิ้ม “บางเรื่องรู้มากไม่ดีหรอก ไปกันเถอะ เดี๋ยวเข้าสาย”
เธอเดินนำไปทางอาคารเรียนก่อน ก้าวเท้ายังคงไม่รีบไม่ร้อน
เงาด้านหลังในแสงยามเช้า ผอมบาง แต่กลับตั้งตรงอย่างบอกไม่ถูก
หยางอี่ซิวดันแว่นขึ้น พูดเบา ๆ กับหลินจิ้ง “ทุกก้าวของเธอ ก้าวยาว 65 เซนติเมตรพอดี ไม่ว่าเดินเร็วเดินช้า ก็ไม่เคยเปลี่ยน”
หลินจิ้งสะดุ้ง “นี่มัน...นิสัยของทหารอาชีพ...”
“ไม่ใช่แค่นั้น” แววตาหยางอี่ซิวลึกซึ้ง “มันคือความยาวก้าวยุทธวิธีมาตรฐานที่นักปฏิบัติการรบพิเศษระดับท็อปเท่านั้นถึงจะฝึกฝนขึ้นมาโดยเฉพาะ”
ซุนเยี่ยนปิงได้ยิน สีหน้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา