ตอนที่ 127 ไอ้หมาซือกับนางบัวขาวปะทะแฉกัน

ซือจิ่วชวนจ้องไป๋ลั่วลั่ว แววตาเต็มไปด้วยการระบายความโกรธใส่คนอื่นและความสำนึกผิด “ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลไป๋ของพวกเธอส่งเธอมาใกล้ชิดผม ใช้วิธีพวกนั้น…”

“ทำให้ผมรู้สึกว่าเธออ่อนโยนและรู้จักกาลเทศะ ฐานะครอบครัวสะอาดหมดจด ดีกว่าฉู่หลิง ลูกสาวบุญธรรมที่ทั้งน่ารำคาญและไม่มีอะไรคู่ควรขึ้นมาบนเวทีตั้งร้อยเท่า! ผมจะ…”

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับถูกคำพูดที่หลุดออกจากปากตัวเองแทงใจ แต่ไม่นานก็ถูกอารมณ์ที่เชี่ยวกรากกว่าท่วมทับอีกครั้ง:

“ผมจะตีตัวออกห่างเธอ หัวเราะเยาะเธอ รังแกเธอมาตลอดสามปีได้อย่างไร! เอาดวงใจดวงนั้นของเธอ… เอาความจริงใจสามปีของเธอมาเหยียบย่ำเหมือนขยะได้อย่างไร!”