ตอนที่ 116 ราชาจอเงินที่ถูกตระกูลกู้ “เฝ้าไว้

การด้นสดที่เบี่ยงออกจากบทอย่างสิ้นเชิงนี้ ราวกับก้อนหินที่ถูกโยนลงสู่ผิวน้ำในทะเลสาบอันสงบ!

รูม่านตาของฉู่หลิงหดตัวลงกะทันหัน

นอกฉาก ผู้กำกับหวังกำบทในมือแน่นขึ้นพรวด ตาเบิกโพลง

รอยยิ้มของผู้กำกับจางก็แข็งค้างชั่วขณะ จากนั้นกลายเป็นความสนุกสนานครุ่นคิดที่ลึกกว่าเดิม

ส่วนฉู่หลิง หลังความตกใจเพียงเสี้ยววินาที ก็ตอบสนองราวกับอาศัยสัญชาตญาณ

เธอไม่ตื่นตระหนก ไม่หลุดบท กลับอาศัยการ “เพิ่มบท” ที่อันตรายถึงขีดสุดของกู้อวิ๋นฮ่วนนี้ ค่อย ๆ ยกยิ้มขึ้นมา

รอยยิ้มนั้นไม่ใช่ความสง่างามแสร้งทำหรือความสงบเสแสร้งของเสิ่นหลีอีกต่อไป และไม่ใช่ความขี้เกียจหรือการเยาะเย้ยในยามปกติของฉู่หลิง

แต่เป็นความตามใจแบบมองลงมาจากเบื้องสูง กับความสนใจเล็ก ๆ ที่ถูกทำให้พอใจ และการควบคุมที่ลึกไร้ก้นบึ้ง