กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
กู้อวิ๋นฮ่วนทอดสายตาลง มือขวาวางพาดบนที่เท้าแขนประตูรถอย่างสบาย ๆ ปลายนิ้วเคาะเบา ๆ เช่นกัน:
【จะจัดการไหม】
นิ้วชี้ของฉู่หลิงหยุดครึ่งวินาที แล้วขยับต่อ: 【ไม่ต้อง ล่อไว้】
มุมปากกู้อวิ๋นฮ่วนยกขึ้นเล็กน้อย เจ้านายยังเป็นแบบนี้เสมอ มองอันตรายเป็นเกมตลอด
“เอ่อ…พี่หลิง?” เสียงเซี่ยชีดังมาจากเบาะหลัง ระมัดระวังแต่แฝงความตื่นเต้นที่กลั้นไม่อยู่
“ปืนกระบอกเมื่อกี้ของพี่… ของจริงเหรอ? เอามาจากไหน? เท่มาก!”
ฉู่หลิงลืมตา หันไปมองดวงตาเป็นประกายของเซี่ยชี แล้วยิ้มอย่างขี้เกียจ: “ยืมมา”
“ยืมมา?” เซี่ยชีเบิกตากว้าง “ยืมจากใคร? ยืมของเล่นแบบนั้น… เอ๊ย ไม่ใช่ ปืนแบบนั้นได้ด้วย?”