กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
กู้อวิ๋นฮ่วนเงยหน้าขึ้น ปลายลิ้นยังมีไอศกรีมสีเหลืองมะม่วงติดอยู่เล็กน้อย เขาเลียริมฝีปาก ดวงตาส่องประกายมองฉู่หลิง เสียงนุ่มทุ้มและไร้เดียงสา:
“ของคุณอาจารย์ฉู่ดูเหมือนจะหวานกว่าของผม”
ฉู่หลิงกะพริบตา ก่อนจะมองไอศกรีมในมือที่ถูกเลียไปคำหนึ่ง แล้วเงยหน้ามองกู้อวิ๋นฮ่วน
กู้อวิ๋นฮ่วนทำหน้าธรรมชาติ แถมยังยิ้มจนตาหยักให้เธอ สายตาไร้เดียงส ราวกับแมวที่เพิ่งขโมยของกินได้สำเร็จ
แต่ฉู่หลิงรู้จักเขาดีเกินไป
ไอ้สุนัขบ้านี่ มาหยอกเธอหน้าคล้องอีกแล้ว
แถม... เล่นได้สมจริงฉิบหาย!
ฉู่หลิงคิดในใจ “จึ๊” แต่สีหน้ากลับแสดงความสงสัยออกมา เธอเอียงศีรษะ ราวกับกำลังคิดใคร่ครวญเรื่องนี้อย่างจริงจัง แล้วพึมพำกับตัวเอง: