กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ตอนนั้นเมืองอวิ๋นเฉิงวุ่นวายมาก” กู้อวิ๋นฮ่วนพูดต่อ “เขตไร้ผู้ดูแล มีการลักลอบขนของ ยาเสพติด มีหมดทุกอย่าง ทางบ้านให้ผมอยู่ที่นั่น…ครึ่งปีกว่า”
เขาพับเสื้อยืดตัวสุดท้ายให้เรียบร้อย ปิดกระเป๋าเดินทาง รูดซิป
“แล้วท่านก็มา” เขายืนขึ้น มองไปที่ฉู่หลิง “พาผมออกไป”
ฉู่หลิงเลิกคิ้ว “จำได้แม่นดี”
“ลืมไม่ลง” กู้อวิ๋นฮ่วนพูดเบา ๆ แววตามีความขมขื่นอยู่นิด ๆ
“ตรอกนั้น” ฉู่หลิงบิดขี้เกียจ หาวอย่างไม่เกรงใจ “ตอนนี้น่าจะถูกรื้อแล้ว”
กู้อวิ๋นฮ่วนลากกระเป๋าเดินทางตั้งไว้ น้ำเสียงอึดอัด “รื้อไปก็ดี”