กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สีหน้าคุณนายซือเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา เธอจ้องฉู่หลิง แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยและตื่นตระหนก
เรื่องพวกนี้... ฉู่หลิงรู้ได้ยังไง!
พ่อบ้านหญิงที่ยืนใกล้ได้ยินก็ตกใจเช่นกัน พลางหันไปมองคุณนายซือตามจิตสำนึก
รอยยิ้มของฉู่หลิงลึกขึ้น น้ำเสียงสบาย ๆ ราวกับกำลังคุยเรื่องอากาศ “คุณนายซือวางใจได้ ฉันเป็นคนปากหนัก”
อกของคุณนายซือกระเพื่อมขึ้นลง นิ้วมือกำกระเป๋าถือแน่น
เธอจ้องฉู่หลิงอยู่หลายวินาที ในที่สุดก็ฝืนยิ้มแข็ง ๆ ออกมา “คุณฉู่... ช่างพูดเล่นจริง ๆ”
“เป็นการพูดเล่นหรือไม่ คุณนายซือก็รู้แก่ใจ” ฉู่หลิงถอยหลังหนึ่งก้าว กลับมาใช้น้ำเสียงปกติ “งานเลี้ยงควรจะเริ่มได้แล้วใช่ไหม อย่าให้ทุกคนรอนาน”
ที่สำคัญคือเธอหิว!
พูดจบ ตรงกลางห้องจัดงานเลี้ยง นายหญิงเฒ่าซือก็เดินออกมาพร้อมไม้เท้า