กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสียงของหวังเสี่ยวเสียแหลมบาดหู ก้องกังวานอยู่ในห้องรับแขกแคบ ๆ
ฉู่สิงจือไม่พูดอะไร แค่มองฉู่หลิงขึ้นลงอย่างไม่พอใจ คิ้วขมวดแน่นขึ้น ราวกับกำลังประเมินสินค้าชิ้นหนึ่งที่ไม่น่าพอใจ
ฉู่อิ๋งอิ๋งวางโทรศัพท์มือถือลง มองฉู่หลิงด้วยความเหนือกว่า เมื่อเห็นชุดกีฬาธรรมดา ๆ ที่ฉู่หลิงสวมอยู่ ริมฝีปากก็เบ้ขึ้น
ฉู่หลิงไม่ตอบทันที เธอปิดประตูหลังตัวเองด้วยมือข้างหนึ่ง โยนเป้ลงบนตู้เตี้ยข้างประตูตามสบาย แล้วเดินไปยังโซฟาเดี่ยวเก่า ๆ ตรงข้ามสามคนนั้น แล้วนั่งลง
ตลอดทั้งกระบวนการ ไม่มองพวกเขาสักแวบ ไม่รับคำใด ๆ
ความเงียบและการเพิกเฉยที่ผิดปกติ ทำให้หวังเสี่ยวเสียชะงัก ไฟโกรธยิ่งลุกโชน “ฉู่หลิง! ฉันพูดกับเธออยู่นะ! หูหนวกหรือไง?!”