ตอนที่ 40 บอสกับหมาผู้ภักดี

ดวงตาของกู้อวิ๋นฮ่วนราวบ่อน้ำลึกที่เงียบสงบมานับพันปี ในที่สุดก็มีก้อนหินตกลงไป กระเพื่อมเป็นระลอกคลื่นที่อดกลั้นมานานเกินไป

ฉู่หลิงมองผู้ชายที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า สายตากวาดผ่านลำคอที่เปราะบางซึ่งแหงนขึ้นของเขา แล้วกลับไปตกอยู่ที่ทะเลลึกอันปั่นป่วนในดวงตาของเขา

ความหงุดหงิดเล็ก ๆ ในใจที่เกิดจากซือจิ่วชวน รวมถึงความเหนื่อยล้าของวันนี้ จู่ ๆ ก็สลายหายไป เหลือไว้เพียงอารมณ์ที่ซับซ้อนกว่า

พอใจอยู่บ้าง รู้สึกว่า…ถูกเอาใจจนพอใจ

คนสนิทคนนี้ของเธอ รู้จักทำดี

เหมือนเมื่อก่อน เขารู้ว่าเมื่อไรควรกางเล็บ เมื่อไรควรหุบเก็บ เมื่อไร…ควรทำแบบตอนนี้ คือเผยท้องที่นุ่มนวลเปราะบางที่สุดออกมา

แต่เธอไม่ปล่อยให้เขาคุกเข่านานนัก