กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ในป่า ฉู่หลิงตัดขาหมูป่าหลังอวบหนาออกมาอย่างคล่องแคล่วแล้ว มัดด้วยเชือกร่มที่พกมา แขวนไว้กับเป้ ส่วนที่เหลือ เธอไม่ได้แตะ
เธอลุกขึ้นยืน เช็ดมีด มองซือจิ่วชวนกับไป๋ลั่วลั่วที่สีหน้าแย่
“ที่เหลือ ยกให้พวกนาย” น้ำเสียงเธอเรียบเฉย “ถือเป็นค่าตอบแทนละครเมื่อกี้ของพวกนาย”
ซือจิ่วชวน: “……”
ไป๋ลั่วลั่ว: “……”
นี่มันอะไร? ตบหน้าแล้วยื่นลูกอมให้? หรือสงสาร?
ฉู่หลิงไม่สนว่าพวกเขาคิดยังไง สะพายเป้หนักขึ้นหลัง หยิบมีดขึ้นมา แล้วพูดกับกู้อวิ๋นฮ่วน:
“ไปกัน หาที่ตั้งแคมป์ เนื้อย่าง”
กู้อวิ๋นฮ่วนพยักหน้า ตามไปเงียบ ๆ
เดินไปสองก้าว ฉู่หลิงหันกลับมา มองซือจิ่วชวน เสริมอีกประโยค: