ตอนที่ 32 เล่าเรื่องเศร้าของคนอื่น

พอพูดแบบนี้ คอมเมนต์ลอยก็เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามทันที

【ขี้ขลาด?? พี่หลิงพูดถึงใคร? ใครกัน? หา?!】

【นี่เรียกขี้ขลาดเหรอ? งั้นพวกเราเป็นอะไร? 】

【โอ๊ย ๆ ๆ! หมาเลียแข้งฉู่เริ่มเล่าเรื่องแล้วเหรอ? เล่าสิ เมื่อก่อนเลียแข้งไอ้หมาซือยังไง?】

【คนข้างบนอยากโดนต่อยหรือไง? ไม่ชอบก็ออกไปสิ】

【เมื่อก่อน? ขี้ขลาด? อ๋อ เรื่องในตำนานคืนนั้นแต่งขึ้นมาทั้งนั้นเหรอ?】

【ยังจะเชื่ออีก? สมองไปโดนประตูหนีบมาเหรอ?】

ท่าทางเช็ดข้อมือของกู้อวิ๋นฮ่วนชะงักไปนิดหนึ่ง แล้วกลับมาเป็นปกติ เพียงแต่ก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิม จดจ่อมอง “บาดแผล” ของตัวเอง

ฉู่หลิงพูดต่อ น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับกำลังเล่าเรื่องของคนอื่น (ก็เรื่องของคนอื่นจริง ๆ นั่นแหละ)