เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซือจิ่วชวนยืนอยู่ข้างนอกไม่ไกล อาศัยแสงจันทร์สลัว ฉู่หลิงมองเห็นสีหน้าหงุดหงิดที่แฝงอยู่บนใบหน้าเขาได้ชัดเจน
เขาชายตามองฉู่หลิงแวบหนึ่ง แล้วหันหลังเดินไปทางโขดหินมืด ๆ ข้าง ๆ ความหมายชัดเจน—ตามมา
ฉู่หลิงไม่ขยับทันที สายตากวาดไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว
กล้องติดตั้งหลายตัวกะพริบแสงแดงจาง ๆ นั่นคือโหมดกลางคืน แต่ยังมีจุดเสี่ยวหงเล็ก ๆ อีกหนึ่งหรือสองจุดที่ซ่อนลึกกว่า... ทีมงานรายการเหลือไม้ตายไว้จริง ๆ ตอนกลางคืนก็มีกล้อง
ซือจิ่วชวนคงไม่รู้ หรือคิดว่ามุมนี้“ปลอดภัย”
ฉู่หลิงยกเท้าตามไป
หลังโขดหินเป็นแอ่งเว้า พอจะบังสายตาส่วนใหญ่จากทางค่ายได้ และก็หลบกล้องติดตั้งตายตัวที่เห็นชัดที่สุดไม่กี่ตัวได้จริง ๆ
ซือจิ่วชวนหยุด เดินหันกลับมาเผชิญหน้าฉู่หลิง ความอ่อนโยนแสร้งทำบนใบหน้าเขาถูกเก็บลงทันที เปลี่ยนเป็นสีหน้าแบบมองลงมา