เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ราตรีสงัด ลมพัดแรง บนสะพานยกระดับ
รถเก๋งสีดำคันหนึ่งเบรกกะทันหันข้างทางเท้าบนสะพาน ประตูรถเปิดออก ชายคนหนึ่งลงมาด้วยความโมโห
“ฉู่หลิง! แกวิ่งมาเล่นละครกระโดดสะพานกลางดึกแบบนี้ให้ใครดู? จะข่มขู่ผม ซือจิ่วชวน งั้นเหรอ? บอกไว้เลย เล่นแบบนี้มันตกยุคไปนานแล้ว!”
อวี้หลงหลิงไม่ขยับ เธอก้มมองแม่น้ำสีดำสนิทใต้สะพาน 10 วินาทีก่อน ผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนเธอราวกับแกะเพิ่งกระโดดลงไปจากตรงนี้
ในมือเธอยังกำโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่ผู้หญิงคนนั้นทำตกไว้ และหน้ากากสีจันทร์ของเธอเอง
ความร้อนวูบวาบแปลก ๆ ในร่างกายพวยพุ่งขึ้นมาเป็นระลอก ราวกับมีไฟลุกอยู่ในเส้นเลือด
น่ารำคาญ
เธอเกลียดที่สุดสองเรื่อง หนึ่งคือถูกคนวางยา สองคือถูกคนชี้หน้าด่า!
ตอนนี้เจอทั้งสองอย่างพร้อมกัน
ซือจิ่วชวนเห็นเธอไม่พูดอะไร ได้แต่ทำหน้าเย็นชา แต่แก้มกลับแดงผิดปกติ ในใจเขายิ่งโมโหหนัก