กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 454 ประมาทก็เจ็บตัวง่าย
พอยิงรัวชุดนี้ออกไป กระสุนปืนที่เหลืออีกแปดนัดในปืนพกของหลี่เซี่ยงตงก็หมดเกลี้ยง
โดนหรือไม่โดนจริง ๆ เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ยังไงซะก็แค่กราดยิงตามเสียงไปเท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้นเวลานี้เขาก็ไม่มีเวลามาคอยดูสถานการณ์ในพงหญ้าฝั่งตรงข้ามแล้ว เพราะที่พงหญ้าทางด้านขวาของเขา หมาป่าตัวหนึ่งได้พุ่งกระโจนออกมาแล้ว
มันอ้าปากกว้างราวกับอ่างโลหิตพุ่งตรงเข้ามากัดแขนของเขา
หลี่เซี่ยงตงก็คิดไม่ถึงว่าหมาป่าตัวนี้จะใจกล้าขนาดนี้ ทั้งที่เสียงปืนดังขึ้นแล้ว ปฏิกิริยาของมันกลับไม่ใช่การวิ่งหนี แต่เป็นการพุ่งเข้าใส่ตรง ๆ
คราวนี้เขาไม่มีเวลาหลบเลยแม้แต่น้อย ปากหมาป่ากัดเข้าที่ต้นแขนของเขาอย่างจัง เสียง ‘กร๊วม’ กัดจนหลี่เซี่ยงตงต้องเบ้หน้า