กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 382 เหนื่อยตายไปเลย ไอ้เวร
หยางซานซิ่งยืนอยู่หลังประตูรั้วซี่ไม้ น้ำตาคลอ มองหลี่เซี่ยงตง อยู่ครู่หนึ่งก็พูดอะไรไม่ออก
ตอนนั้นเอง เฉินอี๋ก็เดินตามออกมาจากด้านหลัง “เจ้าเด็กนี่ กลับมาถึงก็แกล้งซานซิ่งเลยใช่ไหม”
“ฮ่า ๆ ๆ ไม่มีเลยสักหน่อย”
“ยังจะบอกว่าไม่มีอีก ดูสิ น้ำตาคลอขนาดนั้น”
“พี่ ฉันไม่เป็นอะไร เขาไม่ได้แกล้งฉัน ฉันแค่เห็นเขาแล้วควบคุมตัวเองไม่อยู่” หยางซานซิ่งปาดน้ำตาครั้งหนึ่ง พูดเสียงสั่นอยู่ข้าง ๆ
เฉินอี๋ยื่นมือไปจับมือหยางซานซิ่ง “ยัยโง่ ตอนคนยังไม่มาก็คิดถึงทุกวัน พอเขามาแล้วกลับมาร้องไห้เสียอีก ไม่เอาไหนเลยจริง ๆ”
จากนั้นเธอก็ค้อนหลี่เซี่ยงตงอีกที “ยังไง ต้องให้ฉันเชิญเข้าไปหรือไง”