กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 365 ผมรู้สึกว่าอยู่ในนี้
แต่ละคนหยิบปืนที่ตัวเองชอบมาคนละกระบอกแล้วเหน็บไว้กับเข็มขัด ส่วนกระสุนปืนยังไม่ต้องหยิบตอนนี้ พวกเขายังไม่ได้นับว่าปืนในลังเหล่านี้มีทั้งหมดกี่กระบอก เพราะยังมีอีกหลายลังรอให้เปิดตรวจดู
สายตาของทั้ง 3 คนหันไปมองลังอื่น ๆ ที่อยู่ข้างกัน รวมถึงข้าวของในห้องข้างสุสานอีกครั้ง
เครื่องเคลือบ ไหดินเผา และสิ่งของฝังร่วมศพอื่น ๆ ที่เคยอยู่ในห้องข้างสุสานนี้หายไปนานแล้ว คาดว่าพวกโจรป่าคงขนออกไปขาย
ที่เหลืออยู่ก็มีแต่ลังต่าง ๆ
พวกเขาเปิดลังเหล่านี้ทีละใบ ทุกครั้งที่เปิด ทั้ง 3 คนก็อดร้องด้วยความตื่นตะลึงไม่ได้