กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 254 ฝึกมือใหม่
จิตใจคนเราย่อมมีช่วงที่เหนื่อยล้าและเผลอเรออยู่เสมอ
โดยเฉพาะในตอนดึกดื่นที่ยังพูดออกเสียงไม่ได้ แม้แต่หลิวต้าซานกับอีกสองคนที่เข้าเวรก็ยังอดงีบหลับไม่ได้
ในจังหวะที่คนหลายคนกำลังโงกหัวงุบงับแบบไก่จิกข้าวอยู่ ก็ได้ยินเสียง ‘กร๊อกแกร๊ก ๆ’ ดังมาจากปากโพรงอีกแห่งหนึ่ง พร้อมเสียงดิ้นรนสุดชีวิตและเสียงตะกุยกิ่งไม้
คนในรังหมาป่า ไม่ว่าจะเข้าเวรหรือนอนหลับ ต่างก็ ‘ผลัวะ’ ลุกขึ้นมาพร้อมกันหมด
“เวรเอ๊ย ติดบ่วงแล้ว!”
เสียงแบบนี้จะไม่รู้ได้ยังไงว่ามีหมาป่าติดบ่วงดักสัตว์ และยังเป็นบริเวณทางเข้าที่มุ่งสู่รังหมาป่าเสียด้วย