กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 243 ไปส่งของที่ตัวเมืองอำเภอ
พอเห็นเนื้อเต็มเลื่อนม้าลากคันนั้น ใบหน้าของผู้จัดการหลิวก็ยิ้มจนแทบปริ
เขาก้าวเข้าไปสองสามก้าว คว้ามือหลี่เซี่ยงตงเขย่าเต็มแรง “เซี่ยงตงเอ๊ย พี่รอให้นายกลับมาจนคอแห้งแล้ว นายไม่รู้หรอกว่าพี่ใช้ชีวิตอยู่ยังไงมาหลายวันนี้ พวกนั้นโทรมาถามพี่ทุกวันเลย พี่ปวดหัวจะตายอยู่แล้ว!”
เรื่องนี้ก็ช่วยไม่ได้ ยุคนี้จะหาเนื้อกินสักหน่อยมันยากเหลือเกิน อาศัยคูปองเนื้อที่แจกมาเดือนละนิดเดือนละหน่อย แทบจะแค่พออุดซอกฟันเท่านั้น