กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 126 รับเป็นพี่น้องร่วมสาบาน
คุณยายเองก็รู้ดีว่า บางเรื่องต้องผ่านมันไปด้วยตัวเองถึงจะเติบโต
แต่หลานชายของเธอเพิ่งจะ 17 ปี ยังเป็นเด็กที่โตไม่เต็มที่ การขึ้นเขาล่าสัตว์ต้องลำบากแค่ไหน เธอรู้ดี ที่พูดแบบนั้นก็แค่สงสารหลานตัวเอง
แต่ก็เป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้
จะให้เขาอยู่บ้านเฉย ๆ ก็ไม่ได้ งานก็หายาก การผลัดเวรยังต้องรออีกหลายปี ระหว่างนี้จะเอาอะไรกิน จะให้เอาแต่เที่ยวเตร่ไปวัน ๆ ก็ไม่ได้
“ฉันก็ไม่ได้หมายความแบบนั้น แค่เด็กยังเล็ก ไม่ต้องรีบให้พวกเขาฝึกหนักขนาดนี้”