ตอนที่ 13 เราตุ๋นเนื้อกินกันเถอะ

ตอนที่ 13 เราตุ๋นเนื้อกินกันเถอะ

ความรู้สึกแบบนี้ คนที่เคยใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านน่าจะเคยสัมผัสกันมาแล้วทั้งนั้น โดยเฉพาะตอนยังเป็นเด็ก ๆ เล่นกับเพื่อนจนดึก แล้วต้องฝ่าความมืดกลับบ้าน

จนแทบจะวิ่งกันจนรองเท้าหลุดหายไปเลย

หลี่เซี่ยงตงตอนนี้ค่อนข้างจะเข้าข่าย “เคยถูกงูกัดครั้งหนึ่ง สิบปีก็ยังกลัวเชือกชักน้ำ” ฝีเท้าเลยเร่งเร็วขึ้นอีกหน่อยโดยไม่รู้ตัว

โชคดีที่เขาแค่ขู่ตัวเองไปเอง พอกลับถึงหมู่บ้านก็ไม่พบว่ามีอะไรตามมา ถึงหน้าบ้านอย่างราบรื่น

ภาษิตว่าไว้ไม่ผิด ทางไกลไม่มีภาระไหนเบา

ถึงแม้ร่างกายของหลี่เซี่ยงตงจะแข็งแรง แรงก็มากกว่าคนทั่วไป แต่พอถึงบ้าน เสื้อผ้าที่แนบตัวก็เปียกชื้นหมดแล้ว