กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 11 หมูป่าหนึ่งตัว
พอได้ของติดมือมาแบบนี้ ความมั่นใจของหลี่เซี่ยงตงก็เพิ่มขึ้นอีกเยอะ
เขาเดินต่อไปอีกราวสี่ห้าลี้ ก็มาถึงป่าโอ๊กผืนหนึ่ง ป่าโอ๊กผืนนี้จริง ๆ แล้วไม่ได้หนาแน่นอะไรมาก แต่กิ่งโอ๊กกับพุ่มไม้ที่ขึ้นมานั้นระเกะระกะเต็มไปหมด มองอะไรได้ไม่ไกลเลย
กำลังจะเดินเข้าไปในป่าโอ๊กอยู่พอดี ตอนนั้นเองก็ได้ยินเสียง “ปัง” ดังมาจากทางฝั่งตรงข้ามของป่าโอ๊กผืนนี้
พอได้ยินเสียงปืน หลี่เซี่ยงตงก็เผ่นวืดไปหลบอยู่หลังต้นไม้ต้นหนึ่งทันที
นี่เป็นปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณของคน อีกอย่างในป่าที่ทึบขนาดนี้ พอได้ยินเสียงปืนแล้วไม่หลบให้ดี ถ้าบังเอิญฝั่งตรงข้ามนึกว่าเป็นสัตว์และยิงใส่สักนัดก็งานเข้าละ