เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 107 ฟางฝานขาดแคลนหินวิญญาณ
หลายวันต่อมา ฟางฝานออกมาจากถ้ำ มองไปรอบ ๆ ก็พบว่ากลิ่นอายมารเบาบางลงกว่าแต่ก่อนจริง ๆ และยังจางหายไปอย่างรวดเร็วไม่น้อย
【เดิมทีเรื่องนี้ต้องอาศัยเวลาค่อย ๆ สึกกร่อนไป แต่ตราบใดที่ข้ายังหายใจไม่หยุด ความคืบหน้าตรงนี้ก็ไม่น่าช้า】
ฟางฝานมองไปไกลโดยรอบ เห็นทุ่งกว้างเวิ้งว้างเงียบสงัด ที่นี่แม้จะเปลี่ยว แต่ก็สงบและอากาศบริสุทธิ์
【ก็แค่เหงาไปบ้าง ภายหน้าอาจเลี้ยงสัตว์วิเศษสักสองตัวไว้เป็นเพื่อน】
【จริงสิ มาที่แดนเซียนได้หลายวันแล้ว ถึงเวลาฝึกเคล็ดธาตุทั้งห้าเล่มนั้นเสียที】
ฟางฝานพลันนึกแวบหนึ่งก็เข้ากลับไปในถ้ำ จากนั้นนั่งขัดสมาธิและหยิบเคล็ดวิชาเล่มนั้นออกมา
เคล็ดวิชาในแดนเซียนไม่เหมือนในโลกมนุษย์ โลกมนุษย์ใช้หนังสือ แต่ที่นี่ใช้แผ่นหยก