กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 7 หูจงยง
หลิวตังตาวาววับ ก้าวพรวดขึ้นไปจะจับคนทันที ชายฉกรรจ์เห็นดังนั้นก็เข้าขวางหลิวตัง พลางจ้องเขม็งแล้วตวาด “ถอยไป ท่านหมอหูจะไม่มีทางรักษาโรคให้ใครอีก”
หลิวตังเป็นคนสนิทของนายสถานีหลิว ปกติอยู่ในสถานีก็เดินวางก้ามไม่เกรงใคร ตอนนี้จึงเดือดดาล
“ไสหัวไป ไอ้หนูเอ๊ย ถ้ายังกล้าพล่ามอีก ข้าจะเชือดเจ้าทิ้งเดี๋ยวนี้”
ก็แค่แรงงานถูกลงโทษเนรเทศมาเขตชายแดน ชีวิตต่ำช้ากว่าหมาเสียอีก ฆ่าทิ้งก็ฆ่าได้ ไม่มีใครตามเอาความหรอก
แต่ชายฉกรรจ์ไม่ยอมถอย ยังคงยืนขวางหน้าหูจงยงไว้แน่นไม่ขยับ
“อย่ามาไม้เด็ด อาจารย์ของข้าออกมาจากกรมหมอหลวงอย่างสง่างาม พวกเจ้าทำรังแกกันยังไม่พออีกหรือ อยากให้ท่านรักษาโรค ไม่มีทาง”