เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 4 องค์หญิงเจาเยวี่ย
ขบวนอภิเษกสมรสมาถึงสถานีพักม้า หลิวอี้จั่งที่ไม่ได้โผล่หน้ามานานก็ออกมาต้อนรับทันที เขาคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าขันทีผู้หนึ่ง พลางเรียก “โจวกงกง” อย่างประจบประแจง
โจวกงกงผู้นี้หยิ่งยโสยิ่งนัก ฟางฝานแอบชำเลืองมอง เห็นอีกฝ่ายเชิดหน้าอยู่ตลอด เงยหน้าเป็นมุมสี่สิบห้าองศาเข้าหากลางอากาศ ไม่เคยใช้สายตาตรงมองใครเลยสักครั้ง
หลิวอี้จั่งคุกเข่าอยู่นานถึงสามธูป โจวกงกงผู้นี้กลับไม่มีแม้แต่คำบอกให้ลุกสักคำ ยังดีที่หลิวอี้จั่งก็เป็นคนรู้กาลเทศะ จึงยิ้มพลางเอ่ยว่า
“ที่ของข้าน้อยนี้เป็นถิ่นกันดาร มีก็แต่ของพื้นเมืองหยาบ ๆ หวังว่าโจวกงกงจะไม่รังเกียจ”
กล่องไม้ทรงสี่เหลี่ยมใบหนึ่งถูกส่งขึ้นไป โจวกงกงชำเลืองมอง ในที่สุดใบหน้าที่เงยอยู่มุมสี่สิบห้าองศาก็ลดลงมาเหลือสามสิบองศา อย่างเสียไม่ได้จึงชายตามองหลิวอี้จั่ง
“ข้าอุตส่าห์มาที่ป่าผีอย่างนี้ได้ก็ไม่ง่ายนะ ไม่ใช่เพื่อบ้านเมืองหรือ พวกเจ้าคอยปรนนิบัติให้ดีก็แล้วกัน”