กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาแผ่วเบา สะท้อนบนเส้นผมสีเงินนุ่มสลวยของลั่วหนิงเสวี่ย ทำให้ผิวพรรณไร้ตำหนิของเธอเปล่งประกาย ใบหน้างดงามไร้ที่ติเต็มไปด้วยความไร้เดียงสาและความดื้อรั้นเล็กน้อย
ในชั่วขณะนั้น หัวใจของฉู่เฟิงสั่นไหวเบา ๆ
เดิมทีเขาเป็นคนซื่อบื้อไม่คิดมาก แต่ในเวลานี้
เขากลับเม้มปากแน่น ไม่ตอบอะไรออกไป
จนกระทั่งลั่วหนิงเสวี่ยเดินจากไป ฉู่เฟิงยังคงยืนอยู่ตรงนั้น มองประตูห้องที่ไร้เงาคนด้วยความรู้สึก...อ้างว้างอยู่ในใจ