กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หวังเฟิงถึงกับตะลึงงัน
ทำไมคนที่มากับฉันถึงหายไปหมดแล้วล่ะ?
ความได้เปรียบด้านจำนวนคนที่เคยมีก็หายวับไปในทันที
ฉู่เฟิงยืนยิ้มมองหวังเฟิงที่ทำอะไรไม่ถูกอยู่ด้านข้าง พลางสะบัดก้อนอิฐในมือ มุมปากเจือความดูแคลนเล็กน้อย
ส่วนสวีเทียนหมิงก็ค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้หวังเฟิง จากซ้ายขวาหน้าหลังกลายเป็นกระบวนล้อมโจมตี!
“ไอ้หนุ่ม นายไม่เก่งนักเหรอ?”
“นายไม่ได้บอกว่ามีความได้เปรียบเหนือฉันเหรอ?”
“นายไม่คิดจะรังแกผู้น้อยด้วยอำนาจ ไม่คิดจะใช้คนมากรุมคนน้อยแล้วเหรอ?”
ฉู่เฟิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงดูแคลนและโอหังสุดขีด
“ค่าความโกรธจากหวังเฟิง +666”