กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังของทุกคน…
มุมปากของฉู่เฟิงกระตุกเล็กน้อย
แม่มันเถอะ
นั่งอยู่ในห้องดี ๆ เรื่องกลับหล่นมาจากฟ้า?
ฉู่เฟิงยิ้มเจื่อน ๆ แล้วกล่าวว่า “เอ่อ… จริง ๆ ฉันอยากอ่านหนังสือเงียบ ๆ”
ทุกคน “???”
แววตาของทุกคนฉายความพูดไม่ออก
“ฉันเป็นนักเรียนดีนะ อีกอย่างการสอบยุทธ์วิญญาณก็ต้องสอบสายศิลป์ด้วย พวกนายก็เข้าใจใช่ไหม ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากช่วย แค่…” ฉู่เฟิงทำสีหน้าลำบากใจ น้ำเสียงเริ่มอ้ำอึ้ง
มันก็เหมือนขี้ ค่อย ๆ เบ่งออกมาทีละนิด ให้ความรู้สึกทรมานยิ่งกว่าท้องผูกเสียอีก
ทำเอาเพื่อนร่วมชั้นกระวนกระวายจนกระทืบเท้า