กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 295 ความเสียดายของผู้สูงสุด จิตมารมิรู้ดับ
พริบตาถัดมา เซียวเหิงที่เดิมทีตะลึงงันไปแล้วก็มีสีหน้าย่ำแย่ขึ้นมาทันที
เขารู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว ทั้งที่เขาเป็นถึงผู้บำเพ็ญขั้นก่อจิตทารก แต่ยามนี้พอถูกสายตาแปลกประหลาดคู่นั้นของเสิ่นหลิงชิงจับจ้อง ก็เหมือนกับหนูที่ถูกงูพิษจ้องจะเอาชีวิต ความรู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออกผุดขึ้นมาในใจ
“ไม่นะ เคล็ดกระบี่ปรโลก!”
สภาพจิตใจและกลเม็ดวิชาของเซียวเหิงถูกตีจนรวนไปหมดแล้ว เขาจ้องมองไปข้างหน้าด้วยสีหน้าย่ำแย่ถึงขีดสุด แล้วก็เป็นไปตามคาด พริบตาต่อมา เสิ่นหลิงชิงก็ตวัดกระบี่ฟันเข้ามา
นี่คือเคล็ดกระบี่ที่นางคิดค้นขึ้นเอง มีนามว่าซู่เซียน!
ประกายกระบี่พุ่งออกไป คลื่นปราณกระบี่แผ่กระจาย สะบั้นเมฆหมอกและสายลมรอบด้านจนขาดสะบั้นในชั่วพริบตา
“ศิษย์น้อง เจ้า...”
ฉับ! ปราณกระบี่สายนั้นทรงพลังเกินไป บรรดายอดฝีมือจากสำนักต่างๆ ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ปราณกระบี่ก็ตัดศีรษะของเซียวเหิงขาดกระเด็นไปเสียแล้ว
ลานประลองที่เคยสงบเงียบพลันตกอยู่ในความโกลาหลวุ่นวาย ทุกคนต่างพากันยืนอึ้งตะลึงงัน