กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 209 เผ่าสวรรค์
“หึๆ ท่านอาจารย์ คัมภีร์เทพอธรรมครึ่งหลังถูกข้าซ่อนเอาไว้แล้ว ต่อให้ท่านค้นวิญญาณไปก็เปล่าประโยชน์”
กู้เยวียนนั่งอยู่บนหลังมังกรดำ พูดคุยอย่างผ่อนคลาย ไม่มีท่าทีตื่นตระหนกเลยสักนิด
“ดูท่าเจ้าจะซ่อนแม้กระทั่งความทรงจำส่วนที่เกี่ยวกับที่ซ่อนคัมภีร์เทพอธรรมไปด้วย ช่างมีลูกไม้ที่ดีจริงๆ”
ใบหน้าชราของเฉินอู๋เต้าไม่ได้เดือดดาลอย่างที่คิด กลับยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “ชาติก่อนเจ้าฆ่าศิษย์พี่ศิษย์น้องในสำนักมารไปไม่น้อย ความจริงข้าก็ไม่ได้โกรธแค้นเจ้าหรอกนะ อันที่จริงเมื่อสามร้อยปีก่อนตอนที่เจ้าก้าวขึ้นเป็นผู้สูงสุด ข้ายังหวังให้เจ้ากลับมารับช่วงต่อจากข้าเสียด้วยซ้ำ”
จอมมารเฒ่ายิ่งพูดยิ่งออกรส น้ำเสียงจริงใจขึ้นเรื่อยๆ “พรสวรรค์ของศิษย์พี่หญิงเจ้าสู้เจ้าไม่ได้ หัวก็ไม่แล่นเท่าเจ้า วันหน้าหากข้าดับสูญจากไป รากฐานอันยิ่งใหญ่นี้เกรงว่าคงรักษาไว้ไม่อยู่”
พูดถึงตรงนี้ กู้เยวียนก็แอบเย้ยหยันอยู่ในใจ เจ้าแก่เอ๊ย หากเจ้าดับสูญไปจริงๆ มีหรือจะมาสนใจพวกศิษย์ในสำนักพวกนั้น?