กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 197 ไป ข้าจะพาเจ้าไปฆ่าคน!
บนถนนใหญ่กลางเมืองหลวงแดนปุถุชน
กู้เยวียนในชุดยาวสีขาว ท่าทางดูผ่อนคลายสบายใจ แต่นัยน์ตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง
“ผู้อาวุโส ปล่อยข้าไปเถอะ ปล่อยข้าไปเถอะขอรับ...”
เสียงของเสิ่นจวินเสียแหบพร่าและอ่อนแรงอย่างยิ่ง เวลานี้ไม่หลงเหลือความยะโสโอหังเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว ผิวหนังและเนื้อหนังทุกส่วนของเขากำลังถูกฝูงแมลงตัวจิ๋วที่เกิดจากพิษมารสวรรค์รุมแทะกิน กัดกร่อนทั้งผิวและเส้นประสาทไปทีละนิด
ซ้ำยังมีปราณมารคอยกระตุ้น ความเจ็บปวดของเสิ่นจวินเสียจึงทวีคูณขึ้นเป็นร้อยเท่า ตอนนี้สภาพดูน่าเวทนายิ่งนัก
เมื่อครู่จวินอวิ๋นเกอได้ลงดาบฟันชายผู้นั้นไปหลายพันแผล ในที่สุดเพลิงแค้นก็เบาบางลงบ้าง แต่นางยังคงมองซากศพของคนในตระกูลด้วยสีหน้าเคร่งเครียดหนักอึ้ง
หญิงสาวในชุดกระโปรงขาวเดินไปยกกระดูกและซากศพของคนในจวนอัครมหาเสนาบดีมารวมกันทีละร่าง เวลานี้ราวกับวิญญาณหลุดลอยไปหมดสิ้นแล้ว ดูไม่ต่างจากซากศพเดินได้
นาง...ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว...
ขณะที่กู้เยวียนกลับมีสีหน้าเย็นชา ทรมานประมุขสำนักฝ่ายมารที่เคยครองความเป็นใหญ่ที่นี่มานานหลายปีอยู่กลางถนนในโลกมนุษย์ต่อหน้าผู้คน