กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 114 เลือดคือใบเบิกทางของนครเวียนว่ายตายเกิดอันพิลึกพิลั่น
กริ๊ก!
เสียงฝีเท้าก้องกรอบแกรบดังแว่วมาจากรอบข้าง ชัดเจนว่าอยู่ห่างออกไปไม่ไกล ใกล้มากทีเดียว
พอมองตามเสียงนั้นไป ก็พบหอสูงโบราณหลังหนึ่งที่แลดูพิลึกพิลั่น
ตรงหน้าของทั้งสามคน ปรากฏหญิงวัยกลางคนในชุดผ้าแพรสีแดง ผิวหน้านางซีดเซียวเสียจนน่าใจหาย ดวงตาทั้งคู่เป็นดั่งวังวนความมืดอันไร้ที่สิ้นสุด ไร้แววประกายแห่งชีวิต ใบหน้านางดูแก่ชรา ริ้วรอยแต่ละเส้นคือร่องรอยที่กาลเวลาได้ทิ้งไว้
“พักค้างแรมหรือไม่?”
หญิงชุดแดงเบนสายตามาจับจ้องทั้งสามพลางถามขึ้น น้ำเสียงไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง ราวกับสูญสิ้นสติสัมปชัญญะไปแล้ว
“จะเอายังไงดี?”
ไป๋ชิงหานปรึกษากับอีกสองคนด้วยเสียงแผ่วเบา เหงื่อกาฬผุดซึมเต็มหน้าผากขาวผ่อง ดูตึงเครียดอย่างยิ่ง ริมฝีปากที่เคยแดงระเรื่อมาบัดนี้ก็เริ่มสั่นไหวไม่มั่นคง
หานลี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่พูดจา แต่เท้ากลับแอบก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว เตรียมพร้อมจะเผ่นหนีได้ทุกเมื่อ