กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 97 ความงามที่ว่า ก็แค่ภาพลวงตากลางสายลม…
ชั่วพริบตา กู้เยวียนก็พาอวิ๋นอวิ่นเอ๋อร์พริบตาข้ามมิติมาถึงปลายทางของแท่นบูชาที่คำนวณไว้
ตอนนี้ ทั้งสองคนยืนอยู่ในย่านที่เจริญที่สุดของเมืองหลวง ด้านหน้าคือหอสูงใหญ่โตโอ่อ่าเป็นอย่างยิ่ง ทั่วทั้งอาคารแผ่กลิ่นอายปราณวิญญาณและสมบัติวิเศษนานาชนิดออกมา แม้แต่เนื้อไม้ที่ใช้สร้างตัวหอก็ยังเป็นไม้ทิพย์ที่มีปราณวิญญาณเป็นเอกลักษณ์
ดูเรียบหรูสง่างาม แปลกตายิ่งนัก
แต่พอใช้ดวงจิตของกู้เยวียนตรวจดู ข้างในหอแห่งนี้เวลานี้กลับมีผู้คนเบียดเสียดแน่นขนัด ราวกับมารวมตัวกันเพราะบางสิ่ง
เหนือหอสูงมีป้ายขนาดใหญ่แขวนเด่น มีตัวอักษรใหญ่เขียนเอาไว้ชัดเจน
หอเมามาย!
“นี่มันหอนางโลมไม่ใช่หรือไง?!”