กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คลังนิยาย
ขณะที่พี่สะใภ้น้องสะใภ้ทั้งสองกอดกันร้องไห้อย่างหนัก เสียงของฉินซีหางก็ดังขึ้น
“ป้าสะใภ้ใหญ่ แล้วผมล่ะ ป้าไม่เห็นผมเหรอ?”
เมื่อเจียงเหวินได้ยินจึงนึกถึงฉินซีหางขึ้นมาได้ แล้วรีบคลายอ้อมกอดจากเย่หมิงท่า
พอหันไปมองฉินซีหางที่ยังมีชีวิตอยู่ น้ำตาของเธอก็ไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่อีกครั้ง
“ซีหาง ดีเหลือเกินที่หลานฟื้นขึ้นมาได้!”
เธอร้องไห้จนควบคุมตัวเองไม่ได้
น้ำตาของเธอทำเอาฉินซีหางลนลานไปหมด
“ป้าสะใภ้ใหญ่ ป้า ป้าอย่าร้องไห้สิ! ผม หายดีแล้ว!”