กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คลังนิยาย
แม่เส้าโกรธจนตัวสั่นไปทั้งร่าง
เธอมองฉินจ้งเดินจากไปอย่างวางท่า หลังจากเหยียดหยามตระกูลเส้าของพวกเธอ
เธอโกรธจนแทบเป็นลม จึงระบายความโกรธใส่ลูกชายทั้งสามคนทันที
“พวกแกสามคนยืนดูฉินจ้งเหยียดหยามพ่อกับตระกูลเส้าเฉย ๆ แบบนี้หรือไง?”
พี่ชายคนโตเส้าจนปัญญากับคำตำหนิของแม่
เมื่อกี้สถานการณ์แบบนั้น เปิดโอกาสให้เขาพูดเสียที่ไหน?
อีกอย่าง ฉินจ้งเป็นคนแบบไหนกัน?
ไม่พูดเสียยังดีกว่า ถ้าพวกเขาเอ่ยปาก ก็เท่ากับเปิดโอกาสให้ฉินจ้งพอดีไม่ใช่หรือ?
ตอนนั้นเอง เส้าอวี้หมิน เหล่าซานก็พูดขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา
“แม่ ตอนนี้สิ่งที่แม่ควรทำไม่ใช่ตำหนิพวกเราพี่น้องสามคน แต่ควรถามลูกสาวคนโปรดของแม่ให้ดีว่าไปทำอะไรมา ถึงทำให้อีกฝ่ายไม่ไว้หน้าเลยสักนิด แถมยังบุกมาด่าถึงบ้าน”