กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คลังนิยาย
แม่ฉินไม่ได้คิดจะบอกเรื่องนี้กับฉินอี้และภรรยา
“ไปกันเถอะ!”
เธอเดินออกไปก่อน
ฉินจ้งมองห่อสัมภาระหลายใบของเธอแวบหนึ่ง ก่อนยกขึ้นโดยไม่พูดอะไรแล้วเดินออกไปทันที
หลังขึ้นรถแล้ว แม่ฉินก็ยังอดหันกลับไปมองลานบ้านแห่งนั้นไม่ได้ ในใจรู้สึกขมขื่นจนบอกไม่ถูกว่ามันเป็นความรู้สึกแบบไหน
ฉินจ้งไม่สนใจความรู้สึกของเธอ
เพราะคนที่เอาลูกของตัวเองไว้เป็นอันดับสุดท้ายมาตลอดอย่างเธอ ในใจของเขาไม่มีความเห็นใจหรือความสงสารแม้แต่น้อย
รถขับมาถึงอย่างรวดเร็ว
แม่ฉินลงจากรถ หยิบกุญแจมาเปิดประตู ลานบ้านแห่งนี้ไม่มีคนอยู่อาศัยมานานแล้ว จึงดูทรุดโทรมอยู่เล็กน้อย
ฉินจ้งก็ถือของลงจากรถเช่นกัน