กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คลังนิยาย
“ไม่เป็นไร แค่บาดเจ็บนิดหน่อย พักฟื้นสักหน่อยก็หายแล้ว!”
เย่หมิงท่าไม่ได้พูดอะไรมากกว่านั้น
“ฉันต้องไปก่อนแล้ว”
“ได้ ได้” เจียงโม่รีบหลีกทางให้
ทางด้านนี้ หลวนซืออวี่เปิดประตูรถรอไว้แล้ว
หลังจากเย่หมิงท่าขึ้นไปนั่งในรถแล้ว เธอก็ปิดประตู จากนั้นอ้อมไปยังฝั่งคนขับ นั่งลงแล้วขับรถออกไป
เจียงโม่มองรถคันนั้นจนลับสายตา ก่อนจะถอนสายตากลับมา
“เสี่ยวเจียง ผู้การฉินเป็นยังไงบ้าง?”
มีคนเข้ามาถามด้วยความอยากรู้
เมื่อเทียบกับเย่หมิงท่าแล้ว คนในเขตที่พักครอบครัวยังคุ้นเคยกับเจียงโม่มากกว่า