กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คลังนิยาย
“วิศวกรเย่ ไม่เป็นไร!”
เย่หมิงท่ามองเธอ “แต่ดวงตาของคุณกำลังบอกฉันว่า มันดูไม่เหมือนคนไม่เป็นไรเลย พูดมาเถอะ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
จัวถงก้มหน้า “พ่อของฉันป่วยอยู่ที่บ้าน”
“ในเมื่อพ่อของคุณป่วย ก็รีบกลับไปดูเขาเถอะ ทางนี้ไม่เป็นไร ยังไงพรุ่งนี้หรือมะรืนฉันก็ต้องกลับฐานปฏิบัติการอีกครั้ง คุณก็รู้ว่าทางฐานปฏิบัติการปลอดภัยมาก”
เย่หมิงท่าไม่มีญาติทางสายเลือดจริง ๆ แต่ไม่ได้หมายความว่าเธออยากให้คนอื่นไม่เห็นความสำคัญของสายสัมพันธ์ทางครอบครัวเช่นกัน
“ไม่ ฉันไม่จำเป็นต้องกลับไป”จัวถงรู้ดีว่าเย่หมิงท่าสำคัญมากเพียงใด
เย่หมิงท่ามองดวงตาที่แดงก่ำของเธอ
อาการต้องร้ายแรงมากแน่ ๆ