กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คลังนิยาย
ถ้าเป็นคนทั่วไป คงร้องไห้วิ่งหนีไปนานแล้ว
แต่เฉียวเฟยไม่ใช่คนทั่วไป
เธอยืนตัวสั่นร้องไห้อยู่ตรงนั้นอย่างอ่อนแอ
ร้องไห้จนน้ำตาไหลพรากราวกับดอกสาลี่ต้องฝน
ทำให้แม่ฉินปวดใจแทบแย่
“ฉินจ้ง คุณพูดให้น้อยลงหน่อย ตกลงเฟยเฟยไปทำอะไรให้คุณไม่พอใจ?”
“คุณน้าจิว อย่าโกรธเลย เป็นความผิดของฉันเอง”
ฉินจ้ง: …?
ให้ตายเถอะ ถ้าเป็นทหารของเขา คงถูกโยนออกไปนานแล้ว
“เหลียงเฟย โยนออกไป”