กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 136 ชวนร้องเพลง
เที่ยงวันถัดมา เมื่อหยุดพักกัน ซุนเฮ่อก็รวบรวมความกล้าเดินไปหาจางเสี่ยวอิง
“หมอจางน้อย” เขาคารวะ ไม่กล้าเข้าไปใกล้มากนัก เพราะทุกครั้งที่นกกระเรียนสีเทาตัวนั้นเห็นเขา มันจะทำท่าจะโผเข้าใส่
จางเสี่ยวอิงยังคงพาเด็ก ๆ กลุ่มหนึ่งออกกำลังกายด้วยท่าบริหารประกอบเสียงตามสาย พอเห็นซุนเฮ่อเดินมาคารวะ เธอก็หยุดแล้วคารวะตอบ “รองแม่ทัพซุน มีธุระอะไรหรือ?”
ซุนเฮ่อไม่รู้จะเอ่ยปากอย่างไรดี เขารู้สึกว่าถ้าชมว่าจางเสี่ยวอิงร้องเพลงเพราะ ก็เหมือนกำลังยกยอนักร้องขึ้นหิ้ง หากวีรบุรุษน้อยจางขว้างพลั่วใส่ เขาคงรับไม่ทันแน่
เขาอึกอักอยู่สองสามครั้งกว่าจะพูดออกมาได้ “ไม่ทราบว่าช่วงหลายวันนี้ หมอจางน้อยพอจะเขียนโน้ตเพลงที่ร้องให้พวกเราได้หรือไม่”